سپاسگزارترين بندگانش باشد ، و اين مطلب با ملاحظه يك نعمت از نعمت‌هاى بى شمار الهى كه بوى داده شده به خوبى روشن مىگردد ، مثلًا : اگر معرفت به وظيفه‌شناسى را ، در خود ملاحظه نمائيم كه خداوند اين توفيق را به ما عنايت كرده ، كه نعمت‌ها را از او دانسته و سپاسگزارى او را وظيفه خود بدانيم و به اندازه توانائى از او تشكر نمائيم ، همين عملى كه ما را از رديف حيوانات خارج ساخته و ارزش انسان بودن را ، اثبات مىكند كه از بزرگ‌ترين محبت‌هاى پروردگار به شمار مىرود ، حالا خود اين نعمت چقدر سپاسگزارى لازم دارد ، آيا ممكن است با چند بار [ الحمد للَّه ] پاسخ آن داده شود ! ؟ بدون ترديد كار انسان‌ها هرگز نمىتواند پاسخ‌گو باشد ، به خاطر اين كه پاسخگوئى هم از عنايات الهيست و براى خودش سپاسگزارى ديگرى لازم دارد ، پس چنين كارى از او ساخته نيست چون نمىتواند آن را عملى سازد و تنها يك راه پيش روى اوست كه با تمام وجودش به ناتوانى خويش اقرار و اعتراف نمايد كه من هرگز قادر به شكر گزارى از خداوند متعال در برابر اين همه نعمت‌هاى او نمىباشم در اين صورت پاسخ كامل مىشود چون مديون بودن خود را براى هميشه در پيشگاه الهى پذيرفت . و لذا حضرت مىگويد : اللَّهُمَّ انَّ احَداً لا يَبلُغُ مِنْ شُكْرِكَ غايةً الّا حَصَل من احسانِكَ ما يُلْزِمُهُ شكراً . . . خداوندا ، هيچ كس نمىتواند شكر گزاريت را بجا آورد جز اينكه به همين كارش كه به توفيق تو صورت گرفته سپاسگزارى ديگرى لازم است و همچنين اطاعت و بندگيت را ، كسى نمىتواند كامل نمايد اگر چه خيلى تلاش كند جز اينكه در برابر شايستگى تو ، مقصّر و ناتوان است . بنابراين آمرزش‌ها و خشنودىهايت به شايستگى و استحقاق آنها نمىباشد پس اگر كسى را بيامرزى به نيكى و محبت‌هايت مربوط مىشود و خشنوديت از